Ψυχή

Αυτό το αόρατο οργάνο με τις τόσο ορατές και πανανθρώπινες λειτουργίες… Η πολυπλοκότητά και η δύναμη του συναισθήματος το καθιστούν γοητευτικό αλλά και συχνά τρομακτικό, ιδίως όταν δρα αυτόνομα ή όταν δεν δαμάζεται.

Πάμπολλοι φιλόσοφοι ασχολήθηκαν με την Ψυχή μέχρι τη γένεση της επιστήμης της Ψυχολογίας απο τη μία, που κρατάει της ρίζες μίας κοινωνικής/ ανθρωπιστικής επιστήμης και της Ψυχιατρικής απο την άλλη, ένας κλάδος της Ιατρικής επιστήμης.

Ακόμα στο εσωτερικό της ίδιας της Ψυχολογίας, υπάρχει ένα πλήθος ειδικεύσεων αλλά και προσεγγίσεων που αποπειρώνται να προσεγγίσουν την ψυχική πραγματικότητα και να θεωρητικοποιήσουν τις εκφάνσεις της.

Ανάμεσα σ’αυτές, η Ψυχανάλυση. Απο τις αρχές του 20ου αιώνα, πολλές γενιές θεραπευτών μετά τον Freud, συνεχίζουν να βαδίζουν σε ένα τελείως νέο επιστημονικό παράδειγμα που αφήνει πίσω τις αρχές των θετικών επιστημών, προάγοντας τη σημαντικότητα της κλινικής εμπειρίας και της σχέσης θεράποντος/θεραπευόμενου.

Μεγάλο βάρος δίνεται στα πρώτα χρόνια ζωής του ανθρώπου, σε τυχόν σχήματα που επαναλαμβάνονται καθώς και στις λιγότερο συνειδητές λειτουργίες και συμπεριφορές του ατόμου.

Η επανάσταση των ψυχιατρικών φαρμάκων αλλά και των νευροεπιστημών τις τελευταίες δεκαετίες προτείνουν λύσεις παράκαμψης του ψυχικού οργάνου που λόγω της άυλης υπόστασής του δυσχεραίνει την ποσοτικοποίηση. Αν και τα αποτελέσματα παρουσιάζουν ενδιαφέρον και ο αντίκτυπος του ψυχικού στο υλικό (σώμα, κλπ.) είναι αδιαπραγμάτευτος, η εξερεύνηση της αιτιότητας δεν θά’πρεπε να απομακρύνεται τόσο απο το ψυχικό όσο παρατηρούμε σήμερα.